SESLENİŞ...

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık.
Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi
aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı.


Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini
yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi...


Yoksulluğun bükemediği bileklerimize
çelik kelepçeler takıldı.
İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez.
İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren
birer senet gibi kullanırdık.
Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık.
Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu.
Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı.
Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi verdik topluma.
Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...


Fidan gibi genç kızlardık.
Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden.
Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında,
işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik.
Direndik küçücük yüreğimizle,
direndik genç kızlık gururumuzla.
Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi,
taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi.
Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden.
Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...


Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti.
Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin
elinde öldürüldük acınmaksızın.
Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha.
Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına,
birer mezar taşı gibi savrulduk.
Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu.
Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...


Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi
dolaşıyordu derilerimizde.
Uydurma davalarla kapattılar hücrelere.
Hastaydık. Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki.
Bir buçuk yaşımızdaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık.
Önce, kolumuzu, omuz başından keserek,
yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak
fırlattık attık önlerine.
Sonra da, otuz iki yaşında
bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...


Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük.
Doğu’daki topraksız köylüler, sizin için öldük.
İstanbul’daki, Ankara’daki işçiler, sizin için öldük.
Adana’da, paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler,
sizin için öldük.
Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi...


Bağımsızlık, Mustafa Kemal’den armağandı bize.
Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen
ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.
Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler,
gizli emirlerle başlarımızı ezmek,
kanlarımızı emmek istediler.
Amerikan üsleri kaldırılsın, dedik,
sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.
Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım,
unutma bizi...


Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi
savunduk; komünist dediler.
Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze.
Kurtuluş Savaşı’nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız
bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız.
Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi...


Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık.
Bir kadın eline değmemişti ellerimiz.
Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha.
Bir gece sabaha karşı,
pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla
çıkarıldık idam sehpalarına.
Herkes tanıktır ki korkmadık.
İçimiz titremedi hiç.
Mezar toprağı gibi taptaze,
mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
Asıldık ey halkım, unutma bizi...


Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında
vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar.
Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı
ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere.
Öfkelerini bir gün bile,
karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde, öldürüldük.
Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına,
Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler.
Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi...


Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım,
unutma bizi...
Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak
ey halkım, unutma bizi.


Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi,
hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi,
unutma bizi...


Uğur Mumcu

HEPİMİZİN İNCELDİĞİ YER

- diyelim ki vaktiniz vardı ve o ince şeyleri anladınız
ya sonra!.. n'oldu peki? kaçınızın hayatı değişti
kaçınız bu hayatı değiştirdi? bu bir akıl kaşıntısı!
ya da aklınızda birkaç kurbağanın ardarda sıçraması!
aklınızı sıçratması: hepinizi okşayan koskoca bir yalan bu!
yazarın inceldiği yerden okurun bu kadar kalınlaştırılması!
hıh! sadece ve sadece kurbağaların vebali! öyle mi?
ah! o vakitlerinizi boşa harcamayın! kalabalığa karışın
nasılsa kalabalık karıştığınız yerden inceltir sizi -

hiç kimseyle geçinemedim.geçinmedim
geçimsizlik üzerine kurdum bu hayatı ben
en baştan! küçücük şeylere taktım hep
takıldım! takıldığım yerlerde kaldım.ufaldım
unufak! parçalandım.kendime: bir başkası
bir başkasınaysa yüzüme astığım bir çerçeveydim
ya hep bir şey eksik kaldı ya da herşey kontras!
ne o içimdeki küçük "ben"leri büyütebildim
ne de o malum çerçeveyi doldurabildim
geçimsizlik üzerine kurdum bu hayatı ben
arkadaşlıklardan dostluklardan muaf tutuldum
mahrum kaldım.bir başkasına: hep o çerçeve!
arkasına saklandığım yüzümle kaldım: başbaşa!
unutma! yüzümü çoktan değiştim birkaç harfe
sırf bu yüzden yüzüm artık bütün dillerde bir alfabe
ya da hiç bir dilde anlaşılmaz o geçimsiz ifade
geçer bir gün! geçsin! ben orda olmayacağım
geçimsizlik üzerine kurdum bu hayatı zaten
eğer geçinirsem vazgeçerim o küçük "ben"lerden
bütün bir hayattan! elime geçen boş bir çerçeve
asılıp kalır boynuma: bütün o yüzlerin vebaliyle
taşıyamam o zaman kendimi.yük olurum dillere
söze ve yazıya: yük olduğunu bildiğinde insan
yüklenip gitmeli en önce kendini: buralardan
bir başkasına: yine bir başkası olursun.zordur!
bilirsin.yakışmadım hiç dümdüz bir hayata
yakışmam! yakışmadı hiç giydiğim bir elbise,
bir ayakkabı.yakışmadı dilime hiç bir sözcük,
hiç bir harf.dökülmedikçe yazıya: hep muaf!
tutulduğum arkadaşlıklardan unufak kaldım
hiç kimseyle geçinemedim.geçinmedim!

geçimsizlik üzerine kurdum bu hayatı ben!..


inceldiği yerden kopsun'99
Osman OLMUŞ

Ah bu basın, abartıyorsunuz...

Habur sınır kapısını açtılar, adamlar 40 gün 40 gece düğün bayram ettiler...
Recep Tayyip çıkıp dedi ki, bu görüntüleri yayınlamayın, abartıyorsunuz...
Domuz gribinden ölümler yaşanmaya devam ediyor,
Recep Tayyip çıkıp dedi ki, domuz gribi haberleri yapmayın, abartıyorsunuz...
Şehit verdik 7 tane, canımız yanıyor...
Recep Tayyip çıkıp dedi ki, haberleri abartıyorsunuz...

Ee basın ne yapsın haber bülten yerine magazin programlarını mı arttırsın?

Twitter is over capacity.

01:15'den şu ana kadar Twitter 'dan

Twitter is over capacity.

mesajı almaktayım...

?!!!!

Arınç'ı izliyorum haberlerde, "Çok şükür demokrasi var memlekette" diyor.
Arınç'ın demokrasiden ne anladığını çok merak ediyorum...Ya da bunu diyenler kimler, kendileri ile tanışmak istiyorum, lütfen...

ADIMLA NASIL BERABERSEM

hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
bir dakika bile çıkmıyorsun aklımdan
koşar gibi yürüyüşün
karanlıkta bir ışık gibi aydınlık gülüşün

hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
uzak uzak yıldızlarla çevrilmiş kainatın
karanlık boşluklarında akıp giderken zaman

adımla nasıl berabersem öylece beraberiz
seninle her saat seninle her dakika seninle her saniye
gönlümüz mutluluğa inanmış olmanın gururuyla rahat
koltuğumuzun altında birer dinamit gibi kellemiz
ve sonra her zaman her ölümlüye
aynı şartlar altında kısmet olmıyan
gerçekleri görmenin aydınlığı alınlarımızda

hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
sen bana kalbim kadar elim kadar yakınsın

Atilla ilhan

!?...

Bölünüyorsun güzel ülkem, farkında mısın?

...Neresi sıla bize, neresi gurbet....

"Özgürlük gitmekte değil dönmemektedir" demiş biri
ve ben gittim.
Dönmedim(!)
Ama özgürlüğü de görmedim, her yer aynı :)
Bu dünyada paran varsa özgürsün (bkz. Cem Uzan).
-başka dünya varsa eğer ikametimi oraya aldırmak istiyorum, yetkililer lütfen dikkate alsınlar-
Dönmemek falan yalan yani...

Ayrıca özgürlük dönmemekte olsaydı, Habur sınır kapısı bizim bahçe kapısı gibi gelenin geçtiği bi yer olmazdı, değil mi?
Sonuçta adamlar özgürlük için gitmişlerdi...
Biz davulla, zurnayla gelenleri karşılayanlara,
Şehit Aileleri Derneğinin kapısına kilit vurup,
madalyalarını bahçeye atanlara bakıyorduk,
Arada fotokobi kağıtlarından,
darbe planlarından, bahsediyordu birileri...
Sonra birden mola verdiler,
kimsenin bilmek zorunda olmadığı bir yol üstü lokantasında...
Çokta ilgilenemedik molayla, kabak çiçeği açılımıyla...
Çünkü okulları tatil ettiler?
Neden?
Domuz gribi salgını başlamış(!)

Bunun birde aşısı varmış ve bunun için bütün çalışmalar yapılmış bile...
-bu sadece maddi konular çözülmüş demek oluyor çünkü 5. kişi öldüğünde hala aşının kontrolleri yapılmaya devam ediyordu.-
Ama bu grip sadece ilköğretim ve ortaöğretimleri etkiliyor olsa gerek...
Üniversiteler, kışlalar, fabrikalar için bir çalışma yapılmadı bildiğim kadarıyla...
Bu kadar ciddiyse bu iş, mesela denmesi gerekmezmiydi, Tuzla'da tersanede çalışan işçiler için aşı yapılmak zordunda.
Neden tersane aklıma geldiyse artık?
Tuzla'da tersanede çalışan işçilerinin sağlığıyla yakından(!) ilgileniyor şirketler, ondan olsa gerek..
Bak adamlarda salgın başlayabilir, buraları ilaçlandırmadan işçileri çalıştıramazsın denilmesi gerekmezmiydi fabrikalara....
Ya da bakınız sayın holding sahibi, şimdi bu plazayı ilaçlatmazsan ya da işçileri aşı yaptırmazsan mesaiye başlayamazsın denmesi gerekmiyor mu?
Sonuçta okullar tatil çocuk evde, anne - baba işte, bunlar eve gelmicek mi?
Eeee, anne - babanın domuz gribi olmayacağı garantisi mi var yoksa ?

İşte biz tam bu aşı olayını kaşıyorduk ki, birden son dakika haber bültenlerine darbe belgeleri, ihbar mektupları yağmaya başladı...
Geçen sefer bu yağmur başladığında, kabak çiçeği gibi açılıyorlardı da yarım kalmıştı ya,
bu sefer kabak çiçeğinin genine, bilmem ne böceğinin bilemem nesini aktarma türküsüyle çıktılar ekranlara...
Kabak çiçeğinin geniyle felan oynayıp açılmaları yarım kalmasın diye çalışıyorlar zannımca...
Ne deyim adamlar güzel bağlama çalıyor...

Neyse güzel ülkem
"Türkiyem"

Ben geldim...

Not: En son hafasonu kargodan gelen kitabımı almak için "ıslak" imza attım teslim belgesine, bu imza hakkında bi yerlerde bildiklerimi anlatmam isteniyorsa, ben anlatmaya hazırım...

SENDE AŞKLARIMI TEMİZE ÇEKTİM

ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda
yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim
oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim


imrendiğin, öfkelendiğin
kızdığın ya da kıskandığın diyelim
yani yaşamışlık sandığın
Geçmişim
dile dökülmeyenin tenhalığında
kaçırılan bakışlarda
gündeliğin başıboş ayrıntılarında
zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu.
Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun,
biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.

başlangıçta doğruydu belki.
sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp,
günden güne hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren,
büyüyüp kök salan bir aşka bedellendin.
ve hala bilmiyordun sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim
...

Murathan MUNGAN

Sen Söylemedende Biliyorum

Seziyorum ki kaçacaksın..
Yalvaramam koşamam
Ama sesini bırak bende
Biliyorum ki kopacaksın
Tutamam saçlarından
Ama kokunu bırak bende
Anlıyorum ki ayrılacaksın
Cok yıkkınım yıkılamam
Ama rengini bırak bende
Duyumsuyorum ki yiteceksin
En buyuk acım olacak
Ama ısını bırak bende
Ayrımıyorum ki unutacaksin
Acı kursun bir okyanus
Ama tadını bırak bende
Nasıl olsa gideceksin
Hakkım yok durdurmaya
AMA KENDiNi BIRAK BENDE



Aziz Nesin

Yakamoz Gözlerin Ardında...

En son ne zaman yakamoz gördünüz? Gerçek ve samimi olarak ama, denizin sesini içinizi titretecek türünden,alıp sizi başka alemlere götüreninden... Belki yanınızda çok sevdiğiniz biri vardı ay ile denizin dansında ya da efkarlı bir günde rakı balık roka ile size yardım ederken... Ne hissettiniz en son yakamozunuzda? Neydi o duygu? Zordu değil mi mantıklı davranmak veya mutlu -en azından umutlu- olmamak?

Ya hiç o muhteşem olayı bir çift göze sığdıran birini tanıdınız mı? Eğer tanımadıysanız hazırlıklı olun! Yeni başlayanlar, anlatıyorum iyi dinleyin! İlk başta başınız hafif hafif döner sonrasında onu izleyen vurdumduymazlık hali arkasından gelen hayata inanç... Ki bu sonuncu size herşeyi yapabilecek bir güç verir. Ordunuzun başında her savaştan başarıyla çıkabileceğinize inanırsınız.

Eğer uslu biri olursanız sizde böyle birini görürsünüz. Ben yaşamdan ödülümü aldım belkide sıra sizde!

gözlerinden beni mahrum bırakma.

NOT:"Genellikle yanlış bilinen 'Yakamoz' ayışığının suya, denize vuran yansıması değildir." diye bilgilendirenlere selamlar.