Bu yol nereye gider

Bir kuğunun boynuna dokunurken...


Yol bir yere gitmez

İçerde

Düz saçlara uğrar

Ayaküstü bir akşamüstü

Her plansız ürperişin sonu

Hüsran

Ve hüsran

Çok sanat müziği bir kelimedir


Yol bir yere gitmez

O bir durma biçimidir

Yol yoluyla gidebilir yare
Yoldan çıkabilir apansız
Ve ömür bitebilir yoldan önce
Ama yol bir yere gitmez

O bir durma biçimidir



Yaşamak
Hızlı bir ölme biçimidir
Düşünce ışıktan yavaşsa
Erken gidilmediğidir

Gerdan sözcüğüne

Bir kuyumcuda da rastlayabilirsin

Bir kasapta da

Kalbin sızlamaz

Bir kuzu yüreğini vitrinde görünce


O bir beslenme biçimidir

Ama korkarsın

Kurdun sevdiği havadan

Ayakkabı yaparsın yılandan


Yol bir yere gitmez

O bir durma biçimidir

Her garantiyi istersin hayattan

Oysa ölümle yaşam arası

Uzun malum ince bir yol

Bir yere gitmez

O bir ölme biçimidir

İyi yolculuklar denmez bir gidene
Yapılamaz çünkü
Çok yolculuk bir seferde

Yolcu denmez her gidene

Herkes o yolun taraftarı olmayabilir

Hiçbir sürgün
Gittiği yolu sevmez mesela


Yol bir yere gitmez
O bir susma biçimidir
Soğuk bir taşıtın uğultusunda


Yılmaz Erdoğan

Ölümden beter zamanlar vardır...

ÇOCUKSUN SEN \I

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen 
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu 
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen 
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim 
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor 
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte 

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum 

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun 
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman 
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar 
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa 
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların 
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar 
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa 

Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan 

Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit 
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman 
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık 
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık 
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin 
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen  

Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun 
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada 
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum. 

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil 
  

ÇOCUKSUN SEN / II 

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm 
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ 
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı  
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle 
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar 
Dursam ölürüm paramparça olur dünya 

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm 
Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir 
Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna 
Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için 
Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak 
(Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu 
Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç) 

Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor 
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri 
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda 
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum 
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım 
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte 

Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan 

Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer 
Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle 
Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum 
Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken 
Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde 
Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su 
Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç 
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı 
(Soluğunun elma kokması bundandı belki) 
Bir elma kokusuna tutundum düşerken 
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı 
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle 

Çocuksun sen, çocuğumsun 
  

AHMET TELLİ 

 "Ölümden beter zamanlar var" derdi Yıldız,  buz gibi bir 21 Ocak gecesinde arafta kaldım, ben ölemedim, işte tamda bü yüzden ölümden beter zamanları yaşamak bana düştü....

KAR YAĞIYOR

Lambayı yakma, bırak,
sarı bir insan başı
düşmesin pencereden kara.
Kar yağıyor karanlıklara.
Kar yağıyor ve ben hatırlıyorum.
Kar...
Üflenen bir mum gibi söndü koskocaman ışıklar...
Ve şehir kör bir insan gibi kaldı
altında yağan karın.

Lambayı yakma, bırak!
Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların
dilsiz olduklarını anlıyorum.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.

Nazım hikmet RAN

 

-- YGA \ Wed, 17 Oct 2007 08:35:46  --

 

Sözün bittiği yerdeyim...

- Ben seni ne kadar seviyorum biliyor musun?
+Yatık sekiz kadar

İthaka

İthaka'ya doğru yola çıktığın zaman,
dile ki uzun sürsün yolculuğun,
serüven dolu, bilgi dolu olsun.
Ne lestrigonlardan kork,
ne kikloplardan, ne de öfkeli Poseidon'dan.
Bunların hiçbiri çıkmaz karşına,
düşlerin yüceyse, gövdeni ve ruhunu
ince bir heyecan sarmışsa eğer.
Ne Lestrigonlara rastlarsın,
ne Kikloplara, ne azgın Poseidon'a,
onları sen kendi ruhunda taşımadıkça,
kendi ruhun onları dikmedikçe karşına.

Dile ki uzun sürsün yolun.
Nice yaz sabahları olsun,
eşsiz bir sevinç ve mutluluk içinde
önceden hiç görmediğin limanlara girdiğin!
Durup Fenike'nin çarşılarında
eşi benzeri olmayan mallar al,
sedefle mercan, abanozla kehribar,
ve her türlü başdöndürücü kokular;
bu başdöndürücü kokulardan al alabildiğin kadar;
nice Mısır şehirlerine uğra,
ne öğrenebilirsen öğrenmeye bak bilgelerinden.

Hiç aklından çıkarma İthaka'yı.
Oraya varmak senin başlıca yazgın.
Ama yolculuğu tez bitirmeye kalkma sakın.
Varsın yıllarca sürsün, daha iyi;
sonundakocamış biri olarak demir at adana,
yol boyunca kazandığın bunca şeylerle zengin,
İthaka'nın sana zenginlik vermesini ummadan.
Sana bu güzel yolculuğu verdi İthaka.
O olmasa, yola hiç çıkmayacaktın.
Ama sana verecek bir şeyi yok bundan başka.

Onu yoksul buluyorsan, aldanmış sanma kendini.
Geçtiğin bunca deneyden sonra öyle bilgeleştin ki,
Artık elbet biliyorsundur ne anlama geldiğini
İthakaların.

(Çeviri: Cevat Çapan)

Konstantin Kavafis

Sıragöller

Haşhaş tarlaları arasından geçeceksin,
Beyaz ve mor haşhaşları havaya savurarak
Yeni bir afyon bulacaksın kendine.
İşte o zaman beni unutma,
Şairini, onun şiir yazan ellerini,
İçine dizilen sıragölleri,
Kendi kendine konuştuğun seni,
Her şeyi, hiçbir şeyi unutma.

Zakkumların arasından bir şehre gireceksin,
Aşk şiirleri, tabiat şiirleri, tarih şiirleri düşünerek
Bir dinamit yapacaksın kendine.
Korkma, ateşle onu.
Öldürecek nice balıklar vardır sularında,
Patlamayla dirilecek nice balıklar vardır.
İşte o zaman an beni, yaşa beni,
İşte o zaman unutma beni.

Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın,
Onların tohumunu havaya savurarak
Uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine,
Her şeyin, hiçbir şeyin yolculuğu.
İşte o zaman an beni, yaşa beni,
Kıyılarda bile boğulan seni,
Bir saz kuşu olarak gezinen hayaletini,
Çeliğinden kemik oyan gövdeni.

İçinde bir kaçakçı yaşar senin,
Kayıkla dolaşır göllerinde,
Beynine tabanca ve şiir satar,
O kaçakçının bakışını sakın unutma.

 Ülkü Tamer (1937)

...?!

"ben hep sıkıntılıyım. yani bir adamın canı sıkılır, o ben'im. çünkü
bana en yaraşan durumdur sıkıntılı olmak. ben silahsız bir askerim de
ondan. törenler askeriyim ben. cumartesi ve pazar askeri. aslında
karışık bir şey, kime ne söylenebilir? bir sıkıntıyı ısrarla
büyüterek, asıl büyük sıkıntıya ısrarla giden tümün attığı çekirdek.
pis bir köleliğe ve sonsuz çılgınlığa varacak bir oluşumu sıkıntıyla
bekleyen bölünmez varlık'ın ben'i.

ondan severim sıkıntıyı. sevincin o amansız, o aşağılayıcı bönlüğünden
korur beni.

ne söylenmişse ve ne söylenmemişse, ne yapılmışsa ve ne yapılmamışsa,
ne düzeltilmişse ve ne düzeltilmemişse ondan sıkılan biri. belki,
söylenmemişin, yapılmamışın ve düzeltilmemişin telaşı içinde biraz. o
kadar. ve sıkıntılı. ve sıkıntılı.

işte böyle başlıyordu heryerde mutsuzluk. ve mutsuzluk büyük bir umut
gibi çekiyor kendine beni. değişiyorum ve çoğalıyorum gibi. tek büyük
doğrunun yarım dilimi o. kim bilebilir işe yaramamanın değişmesini ha?
ha!... cumartesi ve pazar günlerinde. yorgun, izinli ve silahsız bir
asker.

sonra kim döneniyor ortalarda benden başka. şiir yazdığım söyleniyor
ortalarda. değil.

ben, kutsal bir bahaneyim, belki de bir sığınağım kendime.

Turgut UYAR
 papirüs, eylül 1966"

İÇİMİZDEKİ EN KALABALIK YER

- çöl'ü yaşamadan "çöl"ü yazanlara -


kanın suya karıştığı yerdeyim: burdayım
aklının suya düştüğü yerde: sulardayım
kendini kıyılara vuran sularda: susadım!
ilk önce sana sonra yine sana.geldim işte!
tenini kasıp kavuran o çöl rüzgârlarında
bir vahaydım belki.belki de sadece bir serap
seni sarıp sarmalayan: hep bu kan! hep bu su!
dökülür şakaklarından içimizdeki kalabalığa doğru
sırılsıklam bir yalnızlık: yalnızlıktır orta doğu'da!
doğmak bir vebâl, ölmekse en ağır külfettir!
külün çöle kavuştuğu yerde: en zoru kulluktur
hem söze hem yazıya: ne giydirsem: kankırmızı işte!
bu sularda: durulmam ben: kandan öte kandan içre
bir hayat! yalazlanır kumdan içimize: bulaşır
bulaşır hepimize: artık herkes çöl! her yer bedevi!
bütün bir coğrafya hep yalnayak dolaşır tenini
ten senin! sen senin değilsindir artık.aklın!
suya düşmüştür çoktan! kana karışmıştır.kan hepimize
hiç beklemediğimiz bir yerden: ıslanmıştır ten!
tam da çölün ortasından: ıslanmak kutsanmaktır
bilirim! sana dokunduğum yerden hepimiz vaha!
hepimiz sahra! ama unutma bir daha asla!
dönmem bu coğrafyaya.dönersem: kan ve safra!
dökülür büsbütün kuma.kum söze.sözse yazıya
bulaştığı yerden hepimizi ıslatır bir yalnızlık
bilirsin! yalnızlık sadece yalnızlıktır orta doğu'da!

doğmak bir vebâl, ölmekse en ağır külfettir!..


                 çölün kıyısından bucağından'98/tel'aviv
                 Osman OLMUŞ

MİĞFER

Yağmur sinmiş toprağa
usulca geceden
su içiyor göçmen kuş
ölü bir askerin
ters dönmüş miğferinden

Çok yaşamayı diliyor
siperlerin içinde
birbirlerine askerler
hapşırık sesi
beklemeden

Korkulacak bir şey
olmazdı gözlerinde
belki ölmek
onca silah sesinden
kaçmasaydı kuş
telaşlı ve ürkek

Sunay AKIN

...

Yaşam güçtür
Hele benim gibi biri için yusufcuk
Acılarda bir ölüp bir dirilen
Sevinçlerde hep yalnız
Biri için yaşam güçtür yusufcuk

Suçlu duydum kendimi
Benden uzak birşeyleri özlerken
Bir düşün neydi bana ayrılan
Yalnızca dar çizilmiş yollarda
Sağına soluna bakmadan yürümek

Ben ki taşardım hep
Çılgın seller gibi kendi dışıma
Güç dönemeçleri döndüm soluk soluğa
Aşksa aşk sevgiyse sevgi
Ömür boyu kınandım

Hep korku hep tedirginlik
Önümde hep kurallar
Yazık başkaları gibi olamadım
Çok hırpalandım dağıldım yusufcuk
Yusufcuk yusufcuk yusufcuk

Afşar Timuçin

Sadece Seni Seviyorum/ Je n’aime que toi

I

güzel günleri
yağmuru rüzgarı
ve mehtap gözlerini
eliptik tepelerin üstünde seviyorum

ne göl ne gölge
ne tatlı ne şerbet
ne de donaltılmış masaları
sensiz

sadece seni seviyorum

II

adımlarının ve düşlerinin gezindiği
bütün manzaralarda hayal kurmayı
ellerinin dokunduğu her şeyi
kollarının kucakladığı ve ağzının
mırıldandığı her şeyi seviyorum

ölmeyi seviyorum sadece bütün dibe vurmuşluğunda

bir an bile tereddüt etmeden çıkıp gidebilirim
yangınlara verilmiş aç ve bu çıldırmış dünyayı
sonuna kadar yapmacık ve uyduruk
bütün duygular içinde süklüm büklüm bu dünyayı

bak işte - bütün öldürüşlerin yangınıyım - şimdi

sadece seninle ölmek istiyorum

Lolan / 25/06/05

İçelim

Herkesin olduğu ama kimsenin sana sen diye
bakmadığı bir yere gidelim
bin kez öp dudaklarımdan kurutma
bir daha gidelim
Ne olucaksa orda olsun, uzakta olsun...
O güneş istediği yerden doğsun gözlerine batsın
al beni gidelim...
Her gece bir yıldız seçelim
Ayılana kadar içelim


Ceyhun Yılmaz

SEVİ ŞİİRİ

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran,sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Ben senin en çok ellerini sevdim
Bir pınar serinliğinde, küçücük ve ak pak
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Kâh çocukça mavi, kâh inadına yeşil
Aydınlıklar, esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar anlamlı değil

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Sevindiren, içimde umut çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden acıları, güçlükleri
Dünyam aydınlanır sen güldüğün zaman

Ben senin en çok davranışlarını sevdim
Güçsüze merhametini, zalime direnişini
Haksızlıklar, zorbalıklar karşısında
Vahşi ve mağrur bir dişi kaplan kesilişini

Ben senin en çok sevgi dolu yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren anneliğini
Nice sevgilerin bir pula satıldığı bir dünyada
Sensin, her şeyin üstünde tutan sevdiğini

Ben senin en çok bana yansımanı sevdim
Bende yeniden var olmanı, benimle bütünleşmeni
Mertliğini, yalansızlığını, dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni sevdim, ben seni...


Ümit Yaşar OĞUZCAN

KALAN

Bir şey kaldı gecelerden birinde
Senden.
Öncesinde bilinmemiş birşey,
Silinmez bir ses gibi giden..
Kelimelerden büyük, kelimelerin içinde,
Bir şey kaldı senden
Yaşamalar'ın arasında kaçamaklı.

Veriliş rengi başka, alınış rengi başka..
Söylemeye vakit kalmadan
Dudakların altına bırakılmış bir şey.
Karanlıkların tam ortasında bir kırmızı nokta..
Gözlerce pırıl pırıl, ellerce saklı.

Bir şey kaldı, bir denizin kıyısında senden,
Bakışlarla yüklü, söylemelerle sessiz..
Seninle dolu, seninle sensiz bir şey..
Arandıkça bulunmamış yıllar yılı,
Bulundukça aramaklı.

Özdemir ASAF

Özlemim../.Sesinden geçer..

-bir solukta okumak istemiyorum seni, sayfalarını çevirme-

uyku tutmadı, sen tut beni
en son koynunda unuttum günaydın dilimi
gözlerinde büyüdüm, yüreğim sende çocuk kaldı
hadi kalk gidelim, bizi görüp yazacaklar, az kaldı

en keyifli sabah kahvaltım! Sen,
göğsünde yürüdüğüm balıkçı kasabası
akşamdan kalsın öpüşlerin, yalpalasın dudaklarımda
susuyorum, özlemin gelincik tarlası
susatma

gözüm tutmadı sensizliği, bir daha yollama

efkar dağıttım, herkese biraz düştü
dalgalara gözlerimle yazdım şiirimi, ıslandı ama yırtılmadı
kalbim, içli şarkılar kuşağı. İçinden geçiyor
parmaklarım karanlıkta mum gibi,
sana yazıldıkça eriyor

ateşli çingene dansım! Sen,
uzağında kaldığım deniz ülkesi
tutamayacağın sözler ver bana, ben tutarım
nefes alsın yorgunluğun dağınık yatak akşamlarında
biliyorum, gözlerin bir İstanbul hatırası
kapatma

ellerim tutmadı vedada, yaşlandım, bağışla




27.06.’05/ Yalova feribotu – gitmelere yüzerken -

Cuma Şiiri

Bende tarçın sende ıhlamur kokusu
Yürürüz başkentin sokaklarında

Bir nehir şu tutuk konuşan cumartesi
Üstünde iki yonga: Çarşamba, bir de cuma

Ayrılık lafları etme sevgilim
Önümüz Temmuz önümüz Ağustos nasıl olsa

Kolkola yürüyoruz tek tük öpüşüyoruz
Sonra ayrılıyoruz korkuyoruz da

Kimi zaman neden kalabalığın içinde duruyoruz da
Kimi zaman bir köşe arıyoruz en sapa

İşimiz mi yok, şu Akay'a sapalım istersen
İstersen garson girelim ilkyazın gazinosuna

Börekçi! diye bağır istersen şurda
Kısmet çıkar -sanırım- Emek'te oturan kıza

Abiler! Abiler! diye bir şey satayım ben
Mendilim kalmamış kağıt peçete yok mu çantanda?

Üç peseta gibi bir paraya dondurma yemiştim
Madrid'te yemiştim, ve çatılardan kanguru akıyordu
Londra'da

Seversin mi beni, doğru söyle ama? - Sigara?
Ne eflatun etin var, yanarca mı yanarca

İnan Selimiye'nin minareleri gibisin
Her seferinde başka yoldan çıkılır nirvanaya

CEMAL SÜREYA

İsimsiz Bir Aşk Şiiri

Senden her ayrıldığımda
Çılgınca dalgalanan bir insan denizinde
Annesini yitiren bir çocuğun
Ürkek hüznü çöker yüzüme.
Seninle her karşılaştığımda
Sabah kırağısıyla yıkanan çiçeklerin
Cemresi vurur gözlerime.
Seni tam bulduğum anda yitirmenin korkusu
Tam yitirdiğim anda bulmanın sevinci,
Seni treni kalkan bir yolcunu telaşı,
Seni ilk öyküsünü bitiren genç bir yazarın hevesi
Seni kayaları parçalayarak akan bir ırmağın deliliği,
Seni güneşin tembel bakışları altında
Uzanan başakların dinginliği,
Seni bayramlık için para biriktiren
Küçük bir çırağın sabırsızlığı,
Seni bilmem hangi zalim kurşunun
Kırdığı kanadına söz geçiremeyen
Göçmen kuşun çaresizliği,
Seni zorlu yıllardan sonra karşılaşan
Kavga arkadaşlarının neşesiyle,
Batarak kirpiklerime kadar gümüşten denizlere
Vur emriyle aranan bir kaçakmışsın gibi
Taşırım can evimin en saklı yerinde...

Ahmet Ümit

Rüzgara Karşı Yürüyen Adam

Rüzgara karşı yürüyorum
Yamalı caddelerinde bu şehrin.
Düşümde ''Gülüşü deniz mavisi çocuklar''
Bir memleket var düşümde dostlar
Sahibi çocuk suratlı adamlar
Bir memleket var düşümde bu akşam
Sahiden özlenilebilen bir diyar
Ben bir başıma bir deli
Ben sanki bin yaşında bir deli
Bir memleket özledim ki sormayın
Her yanı gülden kemerli
Fakat ne işim var bu şehirde
Batanları gülüşünden belli
Herşey ne kadar da arabesk
Bazı evlerde cenaze; bazılarında düğün sesleri
Hüzünle, mutluluk yanyanaydı gördüm
Gördüm kavuşmakla ayrılmayı
Bir metro istasyonunda
Lanet okuyordu kızlar erkeklere
Yalvarma makamındaydı erkekler ; gördüm
Ben bir başıma bir deli
Ben sanki bin yaşında bir deli
Yamalı caddelerinde bu şehrin.
Yürüyorum rüzgara karşı
Düşümde ''Gülüşü deniz mavisi çocuklar''

Nazim Hikmet

Bizde oturduk sessiz ağıtlar yaktık...

İlk ne zaman yalnız kaldın...
İlk ne zaman sevdiğinle yattığın yataktan yalnız kalktın, hatırlıyor musun...
Peki ilk ne zaman sevdiğin için kahvaltı hazırladın ve kahvaltıyı onsuz yaptın...

Yıllar önceydi, takvim yapraklarında 24 Kasım yazıyordu, ben anlattığın 3 kelime oyununun hikayesini dinlerken "Sevmek, aşık olmak zor" demiştim...
İstanbul'da, boğaza bakıyorduk, sabah poyrazında titreyen ellerimle tutmaya çalışırken fırından yeni çıkmış simidimi, çok şey biliyordum(!) aşka dair...
İnsanın dili nasıl tutulur, kalbi nasıl atar, karnına giren kramplardan nasıl kıvranır, nasıl böğüre böğüre ağlar... dedim ya bilirdim(!) bunların hepsini...

"Sevgiyi yaşamaktır zor olan yoksa birini sevmekte/aşık olmakta ne var..." demiştin ve devamında da bir sürü şey söyledin, bense hiç birini anlamamıştım...
Bir sevgiyi yaşamanın ne demek olduğundan habersiz, korunaklı bahçemde saklanmıştım...

Sonradan öğrenmiştim ben, aslında çok sevmiştin onu, uğruna herşeyden vazgeçecek kadar sevmiştin...
Herşeyden vazgeçmeye hazırlanırken sevdiğin için, o bir anda yaşamaktan vazgeçmişti...
Öğretmendi, ilkokul öğretmeni...
Öğrencileri onsuz kalmıştı...
Annesi-babası evlatsız...
Sen...sensiz kalmıştın...

Ne adını, ne anısını andığını duydum senden... Hiç bilmedim, ama ben hep andım, tanıdığım herkese anlattım... Hep örnek gösterdiler bize, bizde hep örnek gösterdik bizden sonrakilere...
Bir sevgi nasıl örneklenirse öyle işte...

Her yıl, Yıldız alıp çiçeğini karşısına ilk çıkan ilkokula girip, karşısına ilk çıkan öğretmene verirmiş çiçeği...

Senin içinmiş, senin sevdiğin için...
Her yıl farklı çiçekler alırmış, hangi çiçeği sevdiğini bilmediği için... Karanfiller, güller, kır çiçekleri, papatyalar....

Hani senin bücürük, sarı civcivin varya o anlattı hepsini, hıçkıra hıçkıra ağlarken... Otobüs durağındaki "çiçeğim" reklamının önünde gökyüzündeki Yıldızların, Işıklarının ne kadar sürede yeryüzüne ulaştığının matematiğini yaparken...

Işık kırılırmış, bu kuralı en iyi sen biliyorsun sanırım...
Yıldızlar da sönermiş bu kuralı da en iyi biz biliyoruz...

Haber verdiler gittim, "Yıldızlar da Işıklar da çok uzaktaymış" dedi... Ben Yıldız'a baktım, bir Işık benim gözyaşıma çarpıp kırıldı...

Hikayeler anlattım ona, Yıldız'lı, hikayeler... sonra hiç tanımadığımız, adının ağzından nasıl çıktığını bile bilmediğimiz o çok güzel kadının hikayelerini anlattım...
Kaybettiğimiz öğrencilerinden ne Van'dan, ne Erçiş'ten bahsetmedim...
Hayırla yad ettik, ediyoruz...

Sen nasıl başa çıkıyorsun bilmiyorum ama biz dindiremiyoruz sızımızı...
Zaman yaraları falan iyileştirmiyor, o yaralarla yaşamayı öğrenmene yardımcı(!) oluyor o kadar...
Bu yaralar diğerleri gibi kabukta bağlamıyor, öle için için kanayıp duruyor...
İşin kötüsü kan kaybından da ölünmüyor...

Az önce herkes köşesinde nefessiz gözyaşı dökerken
"Hani nöbet tutarlar ya birbirlerinin yerine işte onun gibi bizde birbirimizin acısını tutuyoruz, sevdiklerimizin canı daha az acısın diye, daha az kanasın diye, kan kaybından ölmesin diye..." dedi oda arkadaşım...

Hepimiz sessiz ağıtlar yaktık...

...

“Sevgili Karen;

Eğer bunları okuyorsan, bir şekilde postalama cesareti buldum demektir. Aferin bana.
Beni pek tanımıyorsun ama anlamaya başladın. Yazı yazmanın, benim için ne kadar zor olduğuna dair konuşup durmaya meyilliyimdir.

Ama bu… Bu, bugüne dek yazdığım en zor şey. Bunu söylemenin kolay bir yolu yok. Öylece söylüyorum o yüzden: Biriyle tanıştım. Kazara oldu. Arandığımı söyleyemem. Hazırlıksızdım. Kusursuz bir fırtınaya kapılmış gibiydim. O bir şey söyledi, sonra ben başka bir şey. Ardından, bildiğim tek şey; hayatımın kalanını bu konuşmanın tam ortasında geçirmek istediğimdi. Geriye içimi yakan o his kaldı. Beklediğim kişi o olabilir. Kaçığın teki olduğunu söyleyebilirim. Bir şekilde gülümsetiyor beni. Fena halde nevrotik. Dikkat isteyen harika bir uğraş gibi. O, sensin Karen. Bu iyi haber.

Kötü haber ise; seninle ve korkudan altıma ettiren tüm bu meselelerle, tam şu anda nasıl bir arada olabilirim, bilmiyor oluşum. Çünkü, hemen şimdi seninle olmazsam hayatın içinde bir yerlerde kaybolup gideceğimizi hissediyorum. Dönüşlerle, kıvrımlarla dolu kocaman kötü bir dünya bu. Ve insanlar, bazı anları yok sayarak, ıskalayarak geçiştirmenin yolunu bulmuşlar. Ama bazı anlar her şeyi değiştirebilir. Aramızda neler oluyor, bilmiyorum. Üstelik sana, benim gibilere neden yok yere bel bağlaman gerektiğine dair söyleyecek bir şeyim de yok. Ama kahretsin, öyle güzel kokuyorsun ki… Yuva gibi.
Ve harika kahve yapıyorsun. Bunlar ele avuca gelir nedenler, değil mi?
Ara beni.
Belbağlanmaz Hank Moody‘n.”

http://www.youtube.com/watch?v=PR3D_lERjRo&feature=related